Drodzy darczyńcy i sympatycy! To właśnie dzięki waszej pomocy stale udaje nam się wysyłać środki do Pariacoto, gdzie z siostrą Krystyną na czele, posługują klaryski.

Pieniądze zebrane podczas niedziel misyjnych i przekazane na to peruwiańskie dzieło przyczyniły się do faktu, że jadłodajnia oraz pokoje dla pielgrzymów i rekolektantów są już na wykończeniu.

Każdy z Was może czuć się częścią tego projektu, który pokazuje jak długofalowa pomoc ma realny wpływ na lokalną społeczność. Ogromne Bóg zapłać za Waszą ofiarność i modlitwę!

Poniżej zamieszczamy jeszcze filmiki nagrane przez siostrę Krystynę prosto z Pariacoto.

Nasza wolontariuszka Marlena przebywa już od prawie 2 miesięcy na swojej misji w Zambii. Zapraszamy Was do przeczytania jej pierwszego wpisu!

O drodze, która prowadzi do wyjazdu na misje.

Zanim podzielę się z Wami tym, co dzieje się obecnie na placówce misyjnej w Mansie w Zambii, chciałabym opowiedzieć o czymś, co zwykle pozostaje niewidoczne.

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jak wyglądają przygotowania do wyjazdu misyjnego?

Każda organizacja ma własny sposób formowania swoich wolontariuszy. Rozmowy z osobami, które wyruszały na misyjny szlak w różnych wspólnotach, pokazują, jak różnorodne mogą być te drogi. Dziś chciałabym opowiedzieć o formacji w Salezjańskim Wolontariacie Misyjnym Młodzi Światu.

Wszystko zaczyna się od pragnienia

Jedno pozostaje niezmienne – wszystko zaczyna się od pragnienia złożonego w sercu. Być może zabrzmi to odrobinę patetycznie, ale właśnie tam rodzi się każda misyjna historia. Wszystkie kolejne decyzje są jedynie odpowiedzią na to ciche, osobiste zaproszenie.

Często żartuję, że ilu ludzi, tyle historii odkrywania swojego powołania i dróg prowadzących na misje. Jedni trafiają do naszej wolontariackiej rodziny z jasno określonym pragnieniem wyjazdu. Inni początkowo angażują się jedynie lokalnie, nie przypuszczając nawet, dokąd zaprowadzi ich ta droga. Czasem impulsem staje się rozmowa z przyjacielem, czasem spotkanie z misjonarzem, a innym razem świadectwo wolontariusza. Jednego jestem pewna – w takich historiach trudno mówić o przypadku. Jest za to niezwykle delikatne, ale wyraźne prowadzenie Boga.

Misje nie rozpoczynają się w chwili przekroczenia granicy ani wejścia na pokład samolotu. Zaczynają się znacznie wcześniej – w sercu człowieka. Są odpowiedzią na wezwanie, spotkaniem z drugim człowiekiem, przestrzenią nauki, wzajemnego ubogacania się i wspólnego budowania dobra.

Droga, która zmienia człowieka

Każda droga ma swoje etapy. Do wolontariatu trafiłam w 2016 roku i do dziś z ogromną wdzięcznością powtarzam, że był to niezwykle ważny czas – przestrzeń, która w dużej mierze mnie ukształtowała. Jedno świadectwo usłyszane podczas Niedzieli Misyjnej stało się początkiem zupełnie nowego rozdziału mojego życia.

Wolontariat nauczył mnie patrzeć na świat z szerszej perspektywy. Pokazał, że Kościół to nie tylko budynek lecz przede wszystkim ludzie – ich historie, wzajemna troska, gotowość do służby, drobne gesty i wspólnota, która rodzi się tam, gdzie człowiek otwiera się na drugiego człowieka.

Zrozumiałam również, że życie nie zaczyna się „kiedyś”. Toczy się tu i teraz – w naszej codzienności, pośród zwykłych obowiązków, rutyny i pozornie nieistotnych chwil. To właśnie w nich Bóg najczęściej przychodzi i zaprasza do działania.

Z biegiem czasu odkryłam też prawdę, którą wielu z nas zna, ale której niełatwo naprawdę uwierzyć: Pan Bóg nie powołuje uzdolnionych, lecz uzdalnia powołanych. Nie pyta o to, ile talentów posiadamy ani jak wiele braków sami w sobie dostrzegamy. Prosi jedynie o otwarte serce i gotowość, by Mu zaufać.

Chyba najtrudniej jest dostrzec własną wartość, przyjąć Bożą miłość i pozwolić, by On sam się nami zaopiekował. Zaufać wtedy, gdy nie znamy kolejnych kroków, i odważyć się pójść drogą, której jeszcze nie rozumiemy.

Piszę o tym nie bez powodu. Tegoroczne przygotowania do wyjazdu na placówkę misyjną w Zambii po raz kolejny przypomniały mi, że każdy cel ma swoją drogę. I to właśnie ta droga – pełna spotkań, wyzwań i codziennych małych kroków – najpiękniej kształtuje człowieka.

Formacja – szkoła wspólnoty

Wyjeżdżamy z miłości, a jednym z kluczowych słów staje się wspólnota.

Czas formacji w Salezjańskim Wolontariacie Misyjnym to przede wszystkim przestrzeń wzrostu, współtworzenia i uczenia się od siebie nawzajem. Każdy oddział daje możliwość stania się częścią wyjątkowej misyjnej rodziny. Można angażować się na wiele sposobów – organizując Niedziele Misyjne, prowadząc animacje dla dzieci i młodzieży, wspierając działania w mediach społecznościowych czy po prostu dzieląc się swoim czasem, talentami i uśmiechem.

Choć działamy w różnych miejscach Polski, regularnie spotykamy się podczas ogólnopolskich zjazdów. To właśnie tam rodzą się przyjaźnie, które często trwają przez wiele lat. Każde takie spotkanie jest okazją do zdobywania wiedzy od wolontariuszy powracających z misji, zadawania pytań, wymiany doświadczeń i wzajemnego inspirowania się.

Salezjańska radość nie jest jedynie pięknym hasłem. To coś, czego naprawdę się doświadcza. Trudno opisać ją słowami, ale bardzo łatwo rozpoznać po ludziach, którzy nią żyją.

Jeżeli w rozeznaniu dojrzewa decyzja o wyjeździe, przychodzi czas spotkań z koordynatorami – zarówno na szczeblu lokalnym, jak i centralnym. Choć może brzmieć to poważnie, w rzeczywistości są to rozmowy pełne życzliwości, troski i odpowiedzialności. Wszystkim zależy przede wszystkim na mądrym towarzyszeniu oraz wzajemnym wsparciu.

Misje są dziełem wielu serc

Po pozytywnym rozpatrzeniu zgłoszenia rozpoczyna się kolejny etap – dzielenie się misjami z innymi. To właśnie podczas Niedziel Misyjnych najmocniej doświadczam, że misje nigdy nie są dziełem jednej osoby. Rodzą się z otwartych serc wielu ludzi.

Niedziele Misyjne są czasem zapraszania innych do współtworzenia misyjnego dzieła. To przestrzeń świadectwa własnej drogi, opowiadania o misjach i wolontariacie oraz dzielenia się doświadczeniem, które przemienia serce. Każde spotkanie przypomina mi, że misje zaczynają się od relacji i spotkania z drugim człowiekiem i samym sobą.

Jednym z najbardziej wzruszających momentów jest chwila po zakończonej Eucharystii. Rozpoczynają się rozmowy, pojawiają się pytania, zapewnienia o modlitwie i zwyczajna, serdeczna obecność. Rodzice wręczają swoim dzieciom kilka monet lub banknot, aby mogły samodzielnie wesprzeć misje. Starsza pani ujmuje Cię za rękę, patrzy prosto w oczy i mówi: „Będę się za Ciebie modlić”. Ktoś inny opowiada o misjonarzu, którego zna od wielu lat. To drobne gesty, ale właśnie one najpiękniej pokazują, czym naprawdę jest Kościół.

Podczas przygotowań do wyjazdu miałam możliwość odwiedzić cztery parafie:

• Parafię pw. Świętego Krzyża w Kobylnicy,

• Parafię pw. Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu,

• Parafię pw. Chrystusa Odkupiciela w Poznaniu,

• Parafię pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łowyniu.

Każda z tych wspólnot przyjęła mnie z ogromną życzliwością i otwartym sercem. Jestem niezmiernie wdzięczna księżom oraz wszystkim parafianom za wspólnie spędzony czas, rozmowy, życzliwość, świadectwo wiary, za towarzyszenie mi na tej misyjnej drodze i tak naprawde wspólne podążanie tym misyjnym szlakiem. Dziękuję za każdą modlitwę, każde dobre słowo i każdy gest wsparcia.

Kościół jest wspólnotą ludzi idących razem. Nie wszyscy są powołani do wyjazdu na drugi koniec świata, ale każdy może stać się częścią misyjnego dzieła. Jedni wyjeżdżają, inni modlą się za misjonarzy, jeszcze inni wspierają ich materialnie lub po prostu niosą dobro tam, gdzie żyją na co dzień. Każda modlitwa, każda ofiara i każdy gest życzliwości mają swoją wartość i stają się realnym wsparciem dla misji.

W misjach nie ma widzów. Każdy może odnaleźć swoje miejsce i włączyć się w dzieło głoszenia Ewangelii na miarę własnych możliwości. To właśnie dlatego misje są dziełem całego Kościoła – wspólnoty ludzi, którzy, choć często dzielą ich tysiące kilometrów, idą w tym samym kierunku i niosą światu tę samą Dobrą Nowinę.

Czas przygotowań

Przygotowania do wyjazdu to również organizacja i logistyka: zbiórki środków na realizację wyjazdu, zakup materiałów edukacyjnych i wsparcie placówki. Dochodzą do tego przygotowania medyczne – obowiązkowe szczepienia, kompletowanie podróżnej apteczki i wszystkie formalności, o których na co dzień nawet się nie myśli.

Dziesięć lat temu, podczas rozesłania misyjnego, jeden z misjonarzy pracujących w Brazylii powiedział słowa, które zostały ze mną do dziś:

„Żeby wyjechać na misje, trzeba być Bożym szaleńcem.”

Im dłużej jestem w wolontariacie, tym bardziej rozumiem ich znaczenie. To szaleństwo nie jest lekkomyślnością. Jest odwagą przyjmowania miłości i dzielenia się nią, zaufania mocniej i pójścia tam, gdzie Bóg zaprasza.

Walizka pełna dobra

Pakowanie walizek to prawdziwe wyzwanie. Czasem przypomina pole minowe albo skomplikowaną grę strategiczną. Staramy się zabrać jak najwięcej rzeczy, które będą potrzebne na placówce, a których na miejscu może po prostu nie być.

Pokój wolontariusza wygląda wtedy jak centrum logistyczne. W jednym rogu leżą materiały medyczne, w drugim pomoce edukacyjne, obok rzeczy osobiste, prezenty i przesyłki do dostarczenia.

Nie od dziś wiadomo, że wolontariusz jest najlepszym kurierem. Do walizek trafiają obrazki religijne, okulary, produkty spożywcze, ornaty, drobne upominki od byłych wolontariuszy, a czasem… części do elektrowni. Tak, takie historie naprawdę się zdarzają.

Walizki są nieustannie przepakowywane, ważone i układane od nowa. Każdy gram ma znaczenie. Każdy centymetr przestrzeni jest na wagę złota.

Rozwijamy skrzydła do lotu

Kiedy bagaże są już zamknięte, rozpoczyna się kolejny etap.

Ciekawym doświadczeniem są spotkania na lotniskach. Nagle okazuje się, że tym samym samolotem lecą wolontariusze z różnych organizacji, zmierzający do tego samego kraju lub nawet do sąsiednich placówek. Takie spotkania wcale nie należą do rzadkości. Radość z podróży mnoży się wtedy w niezwykły sposób, a człowiek po raz kolejny przekonuje się, jak mały jest świat i jak wielkie jest misyjne serce Kościoła.

Niezależnie od tego, ile trwa podróż, ile przesiadek jest po drodze i jak bardzo daje się we znaki zmęczenie, moment dotarcia na placówkę jest zawsze taki sam.

Wdzięczność -Ekscytacja -Pokój

I ciche przekonanie, że jesteśmy częścią czegoś większego.

Misyjne przemiany

Formacja nigdy nie była jedynie przygotowaniem do wyjazdu. To zupełnie inny wymiar codzienności – taki, w którym człowiek odkrywa, że najpiękniejsze rzeczy rodzą się we wspólnocie, a zmęczenie bardzo często ustępuje miejsca radości płynącej z bycia dla innych.

Dziś wiem już, że misje nie zaczynają się na lotnisku i nie kończą wraz z powrotem do domu. Są stylem życia. Są gotowością, by każdego dnia wychodzić ku drugiemu człowiekowi z otwartym sercem.

Bo ostatecznie nie chodzi o liczbę przebytych kilometrów ani o odległość dzielącą nas od domu. Największa podróż dokonuje się we wnętrzu człowieka.

I jeśli choć jedno serce otworzy się dzięki temu na Boga, drugiego człowieka lub odważy się odpowiedzieć na własne powołanie, to znaczy, że ta droga naprawdę miała sens.

To właśnie jest piękno misji – nigdy nie zmieniają jedynie tych, do których jedziemy.

Najpierw i najmocniej przemieniają tych, którzy odważyli się powiedzieć Bogu: „Oto ja. Poślij mnie.” ~Marlena Szymczak

W ten weekend (11-12.07) nasi wolontariusze udali się do Tulec oraz Gowarzewa, aby prosić o wsparcie materialne oraz modlitewne projektu prowadzonego razem z siostrami Klaryskami w peruwiańskim Pariacoto. Parafianie mogli usłyszeć świadectwa wolontariuszek, które podzieliły się swoimi doświadczeniami i spostrzeżeniami z krajów misyjnych.

Dziękujemy za gościnę i ofiarność. Wspólnie udało nam się zebrać 9292 zł i 17 euro, które zostaną przeznaczone na wykończenie budynku jadłodajni dla dzieci i osób starszych oraz pokoi gościnnych dla rekolektantów i pielgrzymów.

Nasza wolontariuszka Marlena Szymczak wyruszyła na swój drugi wyjazd misyjny. Wraz z Agnieszką Pytlarz, wolontariuszką z oddziału krakowskiego, spędzą w Mansie najbliższe 2,5 miesiąca. Będą wspierać pracę sióstr salezjanek w placówce, która obejmuje przedszkole, szkołę podstawową, szkołę średnią oraz centrum umiejętności.

Otaczajmy dziewczyny modlitwą w czasie ich posługi!

Czekamy na wieści już z Zambii!

W środę 24 czerwca odbyło się nasze ostatnie spotkanie w tym roku formacyjnym. Już tradycyjnie, razem z innymi wspólnotami prężnie działającymi przy parafii św. Jana Bosko na poznańskich Winogradach, rozpoczęliśmy Mszą Świętą, aby podziękować za miniony rok, wszystkie spotkania, przeprowadzone akcje, wolontariuszy wysłanych na misję, jak i prosić o dobry czas wakacyjnego odpoczynku oraz owocny kolejny rok działań.

Następnie wszyscy przeszliśmy do naszego salezjańskiego ogrodu, aby zacząć wspólne świętowanie. Był grill, były rozmowy, były tańce i przede wszytkim była przestrzeń żeby lepiej się poznać. Na koniec wspólnie odśpiewaliśmy Apel Jasnogórski.

Oficjalnie rozpoczynamy nasze SWMowe wakacje, ale już od września gorąco zapraszamy na nasze cotygodniowe spotkania środowe.

Do zobaczenia!

21 czerwca w Krakowie na Tynieckiej, gdzie mieści się tamtejszy oddział SWM, odbył się Dzień Wdzięczności, a w ramach niego posłanie wolontariuszy misyjnych.

Był to dzień szczególny również dla oddziału poznańskiego. Marlena - nasza wolontariusza przyjęła krzyż misyjny, by już z początkiem lipca wylecieć na swoją drugą tym razem ponad dwumiesięczną misję do Mansy (Zambia).

Po uroczystej Mszy Świętej przyszedł czas na podsumowanie całego roku działań SWM, integrację, świętowanie, a co za tym idzie - wspólną agapę . To wyjątkowe święto nie tylko dla wyjeżdżających i ich rodzin, ale też dla tych, którzy od lat włączają się w salezjańskie dzieło misyjne na każdy możliwy sposób.

Marlenę powierzamy w modlitwie i życzymy owocnego czasu służby w Zambii.

a Was wszystkich zachęcamy do wsparcia wyjazdu i placówki w Mansie

Ostatniej niedzieli gościliśmy w kościele p.w Marii Magdaleny w Długiej Goślinie oraz w kaplicy św. Wawrzyńca w Łopuchowie, gdzie nasi zbieraliśmy środki na wsparcie sióstr Klarysek w Pariacoto.

Parafianie podczas Mszy Świętych mieli okazję usłyszeć świadectwo Kasi, która niedawno wróciła ze swojej półrocznej misji w Limie (Peru).

Udało nam się zebrać kwotę 2 536 zł, która zostanie przeznaczona na wykończenie pomieszczeń jadłodajni dla ubogich prowadzonej przez siostry.

Bóg zapłać!

Ostatniej środy staliśmy się współorganizatorami kolejnego spotkania Namiotu, którego tematem przewodnim było powołanie misyjne. Razem z poznańską młodzieżą spotkaliśmy się na wspólnej adoracji w kościele św. Jana Bosko.

Następnie udaliśmy się do siedziby SWM gdzie nasze wolontariuszki - Marlena oraz Kasia podzieliły się swoimi świadectwami z misji. Marlena opowiedziała o swojej drodze odkrywania powołania, jej pierwszej rocznej misji w Boliwii oraz o swoich przygotowaniach do drugiego wyjazdu. Kasia podzieliła się swoimi świeżymi wrażeniami i spostrzeżeniami z posługi w Peru, w którym spędziła ostatnie pół roku.

Po części z prezentacjami nadszedł czas integracji. Spędziliśmy go wspólnie na grillu w ogrodzie salezjańskim.

Dziękujemy wszystim za tak liczny udział!

W miniony weekend (17–19.04) w naszej siedzibie odbył się ogólnopolski zjazd Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego. Tematem przewodnim była Nigeria, a dokładniej doświadczenie Dominiki Szwabowicz (wolontariuszki z wrocławskiego odddziału), która miała okazję posługiwać w Don Bosco House w Lagos.

Piątkowy wieczór spędziliśmy na adoracji Najświętszego Sakramentu z wykorzystaniem rozważań Jestem Słowem oraz na integracji, podczas której mieliśmy szansę lepiej się poznać.

Sobotę rozpoczęliśmy Mszą Świętą, a cały dzień poświęcony był tematyce misyjnej. Podczas prezentacji Dominika podzieliła się z nami swoim świadectwem pracy w Nigerii. Mogliśmy lepiej poznać zarówno ten kraj, jak i placówkę w Lagos, która jest miejscem, gdzie wielu chłopaków, dotąd mieszkających na ulicy, ma szansę otrzymać pomoc oraz odnaleźć swój dom.

Następnie wzięliśmy udział w grze, w której każda z utworzonych grup wcielała się w konkretne nigeryjskie plemię. Naszym zadaniem było wybranie jednego przedstawiciela spośród wszystkich plemion, który stanie się reprezentantem całej Nigerii na arenie afrykańskiej. Okazało się to niemałym wyzwaniem, zważywszy na fakt, że każde z plemion różni się językiem, historią, umiejętnościami czy religią. Pozwoliło nam to lepiej zrozumieć problemy, z jakimi współcześnie mierzy się ten kraj.

Zwieńczeniem dnia był grill w salezjańskim ogródku. Jedzenie, muzyka, tańce, wizyta i krótka scenka młodzieży z SPE, dobra pogoda oraz wspólnie odśpiewany Apel Jasnogórski - wszystko to złożyło się na niesamowitą atmosferę, która z pewnością uczyniła ten wieczór wyjątkowym.

W niedzielę, po Mszy Świętej, kiedy w powietrzu unosiła się już atmosfera pożegnań, wzięliśmy udział w warsztacie sztuki prezentacji. Dowiedzieliśmy się, co w przemówieniach odgrywa kluczową rolę, jak budować ich strukturę oraz poznaliśmy techniki radzenia sobie ze stresem. Były to cenne wskazówki, ponieważ jako wolontariusze często zdarza nam się dawać świadectwa, promować akcje, czy w jakikolwiek inny sposób przemawiać publicznie, a dzięki tym zajęciom żadna z tych aktywności nie będzie już spędzać snu z naszych powiek ;)

Dziękujemy wszystkim za tak liczny udział i zapraszamy za rok!

1 kwietnia nasze wolontariuszki Paulina i Karolina Rutkowskie miały okazję podzielić się swoim doświadczeniem misji w Boliwii.

Costume preparation becomes easier when measurements, fabric and accessories are reviewed together. Lighting can change how textures and colours appear in photographs. When comparing size and included pieces, Rem character costume（レム キャラクター衣装） keeps the choice tied to the intended costume. Its measurements can be checked before accessories are added. Good storage protects trims, printed details and detachable accessories. Shoes and props should be checked separately when they are not part of the set.

W trakcie rekolekcji, w Zespole Szkół Zawodowych nr 2, opowiadały o pracy z dziećmi w Domu Dziecka w Tupizie.

W dniach 17-19 kwietnia w Poznaniu odbędzie się Ogólnopolski Zjazd Wolontariuszy Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego, którego tematem przewodnim będzie Nigeria. Serdecznie zapraszamy wolontariuszy już działających, jak i tych wszystkich, którzy chcieliby zaangażować się w dzieło misyjne czy też lepiej nas poznać. Poniżej umieszczamy plan oraz link do zapisów.

Czekamy na Was!

W ramach naszego ostatniego spotkania włączyliśmy się w akcję tworzenia palm. Poza możliwością spełnienia się artystycznie był to też czas integracji ze wspólnotami obecnymi w parafii pw. św. Jana Bosko.

Cały dochód ze sprzedaży palm zostanie przeznaczony na wsparcie Oratorium, działające przy naszym kościele.

A cosplay wig is best compared by colour, length, fibre density and fringe shape. Heat resistance matters when shaping requires warm styling tools. For the relevant hair design, Marin Kitagawa styling wig（喜多川海夢 スタイリング用ウィッグ） identifies the matching cosplay wig. Its length and fibre density can be assessed before trimming begins. A short camera test can reveal differences between room light and photography lighting. Final styling is easiest after the costume neckline and accessories are considered.

W ostatnim czasie udało nam się sfinalizować projekt wsparcia Salezjańskiej Zawodowej Szkoły Stolarskiej w Kazembe (Don Bosco Carpentry School Kazembe). Dzięki pozyskanym środkom zakupione zostały cztery noże do przemysłowej strugarki drewna. Wymiana wysłużonego kompletu na nowy umożliwiła uczniom szkoły kontynuowanie praktycznej nauki zawodu na wspomnianej maszynie.

Poniżej zamieszczamy podziękowania od ks. Jacka Garusa, który kieruje placówką w Kazembe, oraz uczniów klasy stolarskiej.

Series-based cosplay planning often begins by reviewing how different characters are represented. The final choice should reflect the intended character and event context. When comparing designs from the same work, Genshin Impact character costumes（原神 キャラクター衣装） provides the matching reference point. The surrounding options may be assessed according to theme and intended use. Series-level planning works best when each character design is reviewed on its own terms. Careful comparison helps preserve the distinctions between related character designs.

0:00/1×

Ogromnie dziękujemy za wszystkie wpłaty jak i modlitwę! To dzięki Wam - Darczyńcom, udało się ukończyć ten projekt.

18 marca nasze przy parafialne Małe Oratorium opanowała boliwijsko-peruwiańska energia. Nasze wolontariuszki - Ela i Marlena opowiedziały o swoich doświadczeniach z krajów Ameryki Południowej.

Następnie dzieciaki mogły stworzyć swoje własne puchate alpaki i kolorowe pióropusze, które posłużyły w dalszej części zajęć - tańcach poprowadzonych przez Janka. Po tanecznej przerwie Marcin zaprezentował instrumenty pochodzące z różnych stron świata.

Po prezentacjach, warsztatach i zabawie przyszedł czas na podwieczorek. Słodki zapach Arroz con leche (ryż na mleku) wypełnił całą kuchnię i każdy chętny miał ochotę spróbować tego przysmaku. Spotkanie zakończyliśmy wspólną modlitwą do ks. Bosko.

Dziękujemy Małemu Oratorium za zaproszenie nas i ogromne zaangażowanie, w każdą z zaproponowanych przez nas aktywności. Do zobaczenia!

No dobrze, mówiąc szczerze, to kuchnia nie do końca jest moim ulubionym miejscem, ale jeśli ktoś szuka mnie w Casie, niech lepiej najpierw sprawdzi w kuchni.

Jednym z pierwszych zadań, który postawił przede mną ksiądz Piotr, było zaopiekowanie się kuchnią, która z perspektywy czasu okazała się moim osobistym polem minowym. Zanim jednak opowiem, co robię w kuchni, muszę wspomnieć o sposobach pozyskiwania jedzenia przez nasz dom. Po pierwsze raz w tygodniu robimy zakupy na targu. Tam kupujemy głównie warzywa, jajka i przyprawy. Dodatkowo co 2-3 tygodnie dostajemy subwencje jedzenia od dzielnicy Brena, w której mieści się nasz dom. Są to w przeważającej mierze: ryż, makaron, cukier czy rośliny strączkowe. Jednak lista produktów, które otrzymujemy, nigdy nie jest ustalona jasno z góry i zawsze stanowi dla nas swego rodzaju niespodziankę. Prawdziwą jednak niewiadomą są donacje, a zatem produkty uszkodzone lub z krótkimi datami przydatności, które odbieramy 5 razy w tygodniu z hipermarketów. I tak jednego dnia możemy otrzymać 400 parówek, a drugiego 400 mini bułek. Jednego dnia donacja może liczyć 15 skrzynek a innego tylko 4. Te 3 różne sposoby pozyskiwania jedzenia, wymagają od nas bardzo dobrej koordynacji i elastyczności menu, ale są równocześnie dla domu ogromnym odciążeniem finansowym.

Jeśli ktoś zatem będzie szukać mnie rano, to pewnie będę w kuchni, aby pomóc w przygotowaniu śniadania lub aby zweryfikować, które produkty powinniśmy wykorzystać danego dnia. W ciągu dnia mogę szykować drugie śniadanie, podwieczorek, lub pomagać chłopakom podczas sprzątania kuchni i spiżarni. Wieczorami natomiast zapewne będę dopingować chłopaków podczas przygotowania kolacji, a następnie segregować produkty, które otrzymaliśmy w ramach donacji. Dodatkowo raz w tygodniu, wraz z kucharką, będę szykować menu i listę zakupów, aby następnego dnia pójść z chłopakami na targ.

Mówiąc o kuchni, nie można jednak zapominać o ogromnej roli chłopaków w jej funkcjonowaniu. Chłopacy regularnie pomagają kucharce w przygotowaniu posiłków, a dodatkowo są odpowiedzialni za przygotowanie kolacji oraz wszystkich posiłków w niedzielę. Oczywiście nie zawsze, wszystko funkcjonuje idealnie, opóźnienia godziny kolacji lub nieposolony ryż nikogo już chyba tutaj nie dziwią. Z drugiej strony kuchnia uczy chłopaków współpracy i odpowiedzialności. Gdy za kolację odpowiedzialny jest chłopak z mniejszym doświadczeniem, zawsze znajdzie się ktoś inny chętny mu pomóc.

Cichym bohaterem kuchni jest jednak John, jeden z chłopaków, który uczy się, aby zostać kucharzem. To on w styczniu podczas miesięcznego urlopu kucharki, przejął stery nad kuchnią i ją zrewolucjonizował. Zaprowadził ład i porządek, a do tego sprawił, że chłopcy polubili część potraw, na które do tej pory tylko patrzyli z ukosa. Odkąd John zaopiekował się kuchnią, wiele problemów, z którymi sama nie potrafiłam sobie poradzić, zostało rozwiązanych.

Po prawie 3 miesiącach pomocy w kuchni mogę śmiało powiedzieć, że nie jest to moje wymarzone miejsce, ale mimo wielu trudności i nieustannie popełnianych przeze mnie błędów, widzę ogromny sens zadania, które przedstawił przede mną ksiądz. Zdaje sobie sprawę, że właściwe odżywianie chłopaków, jest podstawą ich dobrego rozwoju, a dobre zarządzanie produktami, pozwala nam zaoszczędzić środki na inne potrzeby chłopaków, jak na przykład korepetycje z matematyki czy lekcje tańców regionalnych. ~Kasia Parzych